ميراحمد ميراحسان در نشست تحليلي شعر و انديشه حسين مهدوي(م.مويد) تصريح كرد: مهمترين ويژگي شعر م. مويد به وجود آوردن پلي بين ميراث و ابداع بود كه اين مسأله درتجربه شعري بعد از نيما، بينظير است.
به گزارش خبرنگار روابط عمومي حوزه هنري استان تهران: ميراحسان همچنين افزود: مهجور بودن شاعري با قدرت م. مويد در زمان ما به شدت جاي تأمل دارد چرا كه شعر او در عين آوانگارد بودن حاصل ميراث بزرگ فرهنگ شيعي است.
وي شعر م. مويد را داراي ريشههاي اصيل و گرايشهاي جديد زباني برشمرد و گفت: او پرورش يافته ملتقاي زبانهاي عربي و فارسي است و اين تجربه زيستي، امكان معاد و رستاخيز در كلمات را به او داده است.
ميراحسان با بيان اينكه تأويلگرا بودن شعر م. مويد از ويژگيهاي كمنظير شعر زمان ماست، اضافه كرد: بايد گفت: شعر حسين مهدوي، عبور از متافيزيك و گفتوگو با وجود است.
وي به تاثيرات عميق و وسيع زبان قرآن، نهج البلاغه و ادعيه بر شعر او اشاره كرد و اظهار داشت: اين تاثيرات به او كمك كرد تا در ساختار لايهمند زباني بينديشد و زبان قرآن را به زبان شعر مدرن درآورد.
ميراحسان بيان داشت: ميتوانيم بگوييم هيچ شاعري به حساسيت م. مويد در تماشاي كلمات و در زندگي با كلمات نداريم.
وي همچنين شعر م. مويد را از وسيعترين شعرهايي دانست كه در موج نوي شعر ايران بر فرهنگ استوار است. گفتني است ميراحسان همچنين در بخشي از سخنان خود با اظهار تأسف از انتشار برخي كتب كه به بررسي دهههاي مختلف شعر حرفهاي ايران ميپردازند گفت: متأسفانه در برخي از اين كتب شاهديم نام آدمهايي نظير م. مويد حذف ميشود و نام شاعران ناشناس ديگر در كتاب اضافه ميشود كه اين مسأله دور بودن نويسنده از جاده انصاف را ميرساند.
