پدرش آیتالله حاج شیخ محمد مهدوی لاهیجی، شاگرد آقا ضیاء عراقی و همشاگردی آیتالله مرعشی در نجف اشرف بود....
پدرش آیتالله حاج شیخ محمد مهدوی لاهیجی، شاگرد آقا ضیاء عراقی و همشاگردی آیتالله مرعشی در نجف اشرف بود.
آیتالله لاهیجی، حدود 40 تالیف داشت و از شیفتگان فرهنگ و ادب ایران و سرزمین گیلان بود.
از تالیفات منتشر شده ایشان میتوان به کتابهای "جغرافیای تاریخی گیلان" و "رجال دو هزار سال گیلان"، چاپ شده در نجف و کتاب "سادات متقدمه گیلان"، منتشره در قم اشاره کرد. از ایشان دیوانی از اشعار کلاسیک نیز به یاد گار مانده است.
پدر که خود نیز از اهالی شعر و ادب بود نقش بسیاری در شکلگیری علایق موید به حوزه ادبیات و متون پارسی کهن داشت. موید خود در این باره می گوید: "ایشان کسی بود که حافظ را به من شناساند. اولین کتابی که پدرم مرا به خواندن آن تشویق کرد، دیوان ایرج میرزا بود. در آن زمان من کلاس پنجم ابتدایی بودم و در مدرسه ایرانیهای عراق درس میخواندم.
وقتی این کتاب را خواندم، برایم سوالهای زیادی ایجاد شد، به سراغ پدرم در مسجد نجف رفتم و نظر ایشان را جویا شدم. ایشان گفتند به سلاست بیانش توجه کن، نه به آن چه میگوید و این نخستین باری بود که من واژه "سلاست" را میشنیدم."
موید ادبیات فارسی را با حضور در مدرسه ایرانیان عراق فرا گرفت آشنایی وی با ادبیات ایران نیز در همانجا و از طریق نشریات ایرانی که در آنجا در دسترس بود، و به دلیل تشویقهای زیاد پدر ، صورت پذیرفت.
وی به شعر معاصر عرب هم توجه زیادی داشت و با شاعران بزرگ عرب ، از جمله "نازک الملائکه" و نیز "شاکر بدری سیاح" آشنا شد و شعرهای شوقی و شاعران دیگر عرب را هم شناخت.
به کارهای نازک علاقه مند شد و به دلیل ارتباط خانوادگی با خانواده او که از خانوادههای شیعه و شناخته شده بود، با شخصیت فردی او نیز از نزدیک آشنایی داشت.
این شاعر گیلانی تا سال سوم دبیرستان به همراه خانوادهاش در عراق ساکن بود. وی در جوانی به ایران بازگشت و در تمام این سالها در لاهیجان به سر برد مگر سالهایی را که به حکم تحصیل و ماموریت اداری در شهرهای دیگر بود.
او درباره دلیل بازگشتش به ایران در نخستین سال های دهه چهل گفت: پس از سال سوم دبیرستان در نجف، ناچار بودم برای ادامه تحصیل به دبیرستان "شرافت" بغداد بروم، ولی در این مدرسه تنها رشته طبیعی تدریس میشد ، در حالی که من به رشته ادبی علاقهمند بودم، از همین رو ناچار از بازگشت به ایران بودم.
موید کارشناس رشته زبان و ادبیات عربی است و سالها به عنوان مدیر کل و رئیس اداره های ثبت اسناد و املاک کشور مشغول فعالیت بود.
موید از چهارده سالگی به سرودن شعر پرداخت . نخستین شعر خود را در مجله ادبی خوشه چاپ کرد و بعد آثار بیشتری از او در جزوه ی شعر و همچنین مجله ی فردوسی در طول سالهای دهه ی چهل انتشار یافت.
م. موید به لحاظ سبک شعر به جریان شعری موج نو و شعر حجم تعلق دارد.
شعر «م.موید» از آن جهت حائز اهمیت است که با وجود اینکه شعری مذهبی است در بیانی کاملا مدرن ارائه شده و در آن شاهد مفاهیم دینی، فلسفی و اسطورهای در کنار مفاهیم سیاسی واجتماعی هستیم.
وی از معدود شاعرانی است که توانسته است به زبان جدیدی برای القاء مفاهیم دینی و اندیشه روحانی دست یابد.
م. موید همچنین عضو نخستین کانون نویسندگان ایران بود که به همت جلال آ ل ا حمد تاسیس گردید.
وی تاکنون در زمینه شعر مجموعههای مگر با لبخند ماه، گلی اما آفتابگردان، تو کجاست، سیمابهای سیمین را منتشر کرده است، پروانه بی خویشی من را نیز امسال(1386) توسط نشر ایلیا و به سفارش حوزه هنری گیلان به چاپ رسانده کتاب (حسین علی) درقالب نثر در زمینه وقایع عاشورا توسط انتشارات امیر کبیر را نیز در دست انتشار دارد.
کتاب (گلی اما آفتابگردان) موید درسال 1382 توسط نشر کارنامه جایزه مجموعه شعر برگزیده سال را به خود اختصاص داد.
ادامه مطلب
م. مؤيد بر اثر شکستگي مفاصل گردن و کمر در بستر بيماري است.
به گزارش خبرنگار خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا) منطقهي خزر، محمدحسين مهدوي (م. مؤيد) بر اثر جراحات شديد افتادن از بلندي و شکستگي مفاصل گردن و کمر، چند روزي است که در بستر بيماري است.
اين شاعر پس از مدتي بستري شدن در بيمارستان، هماکنون در منزل در استراحت مطلق بهسر ميبرد و به گفتهي همسرش، حال عمومياش، مساعد و بهتر است.
محمدحسين مهدوي (م. مؤيد) متولد سال 1322 در نجف اشرف است و از مجموعههاي شعري او به «مگر با لبخندهي ماه»، «گلي اما آفتابگردان»، «تو کجاست» و «سيمابهاي سيمين» و از دفترهاي نثرش به «پروانهي بيخويشي من» و كتاب «حسين علي» ميتوان اشاره كرد.
از ديگر آثار منتشرشدهي او هم کتابهاي «جغرافياي تاريخي گيلان»، «رجال دوهزار سال گيلان» و «سادات متقدمهي گيلان» هستند.
اين شاعر سال گذشته به عنوان شاعر برتر جشنوارهي شعر فجر معرفي شد و جايزهي شعر کارنامه را در سال 1382، در كارنامهي خود دارد.
