رونامه ی اعتماد ملی ۲۲-۱-۸۷ مزدک پنجه ای- حادثه.هنوز:محمدحسین مهدوی(م.موید) جزء شاعران مطرحِ موج نو به شمار می­آید. برخی از شاخصه­های شعری­اش، او را نسبت به سایر موج نویی­ها متمایز می­سازد

اهمیت ویژه­ی او به فرم، ساختار، زبان، اسطوره­ها و نیز توجه به تنالیته­ی کلمات هم­چنین بهره جستن از آرایه­هایی چون استعاره، تشبیه، کنایه جهت خلق واقعیاتی نو از مفاهیمی مستعمل، سبب شده بسیاری از منتقدان و شاعران کهن بوم و بر او را محق در دریافت جایزه­ی شعر کارنامه بدانند.

زهد، تقوا و عرفان جزء صفات ذاتی م. موید است. از این رو بسیاری از مخاطبان شعرش او را انسانی زیبا می شمارند.او ذاتاً گوشه­گیر است اما گوشه­گیری او را باید برآمده از نوع نگرشش به زندگی، مناسبات اجتماعی و خاصه سیر و سلوک عارفانه­ی­اش جست. هرچند که او را نباید عارف به کلام سنتی دانست.

بسیاری از مخاطبانِ شعرموید با توجه به رشد او در خانواده­ی دینی، بر این باورند که او را شاعری مذهبی به شمار آورند. اما به گمان نگارنده آموزه­های دینی، شعر او را به هیچ عنوان آن­طور که آن­ها می­پندارند تحتِ شعاع خود قرار نمی­دهد. یعنی اگر دین در اشعار او جایگاهی دارد این جایگاه به لحاظ استفاده ی نمادینی است که او از تجربه های دینی می­گیرد. به بیانی دیگر او روایت نویی را از این نشانه­ها به مخاطب عرضه می­دارد. در واقع او از این طریق به بخشی از آرمان­ها و دغدغه­های ذهنی خود پاسخ می­دهد.